წერილი 15 წლის მეს.

post-wallpaper-1600x900

 

დაწყება ყოველთვის მიჭირდა. ახლაც მიჭირს და არა მგონია, მომავალშიც შეიცვალოს ამ მხრივ რაიმე, მაგრამ, აი, უკვე დამიწყია და..

შენ ახლა 15 წლის ხარ. ნაცრისფერი სათვალეები მოგირგია და ცხოვრებას მხოლოდ ერთი კუთხიდან უყურებ. გგონია, არავის უყვარხარ, ყველგან ზედმეტი ხარ, გგონია არავის უნდა შენი გაგება და ამიტომაც, ყოველთვის და ყველგან ჩუმად ხარ, მაშინაც კი, როცა გულით გინდა რაღაც თქვა. უკვე საკმაოდ დიდი ვარ საიმისოდ, რომ გითხრა, ცხოვრება დედამიწასავით მრგვალია, შესაბამისად კუთხეები არ აქვს, თავისუფლად შეგიძლია ერთი ადგილი ასწიო მაგ ფეხებმონგრეული ხის სკამიდან და მის გარშემო მოგზაურობა დაიწყო. ერთ ადგილზე დგომით ან ჯდომით ვერაფერს მიაღწევ.

ხალხმრავლობის გეშინია, ამიტომ ყოველთვის თავდახრილი, სწრაფი ნაბიჯებით დადიხარ. ამ მხრივ არაფერი შეიცვლება, 20 წლისასაც ისევე გეშინია ადამიანების, როგორც 15 წლისას. გეშინია, მაგრამ მათ მაინც გულუბრყვილოდ ენდობი. გჯერა, რომ ცუდის გაკეთება არ შეუძლიათ, მაგრამ 2-3 წელიც და ასე აღარ იფიქრებ. რატომ? ცხოვრების გარშემო მოგზაურობას რომ დაიწყებ, ყველაფერს მიხვდები.

ახლა 15 წლის ხარ. მუსიკა და წიგნები გიყვარს. მხოლოდ კითხვისას გრძნობ თავს თავისუფლად, მხოლოდ წიგნის ხელში აღება განიჭებს სიმშვიდეს და მხოლოდ მუსიკა გივსებს სიცარიელეს, რომელსაც, რატომღაც ყოველთვის გრძნობ. ეგ სიცარიელე მალე შეგევსება. ჯერ არ იცი, რომ სიცარიელეს სიყვარულით ივსებენ ადამიანები, მაგრამ სულ რაღაც ერთი წელი და შენც გაიგებ რას ნიშნავს, როცა გიყვარს და უყვარხარ. იმასაც გაიგებ საყვარელი ადამიანის დაკარგვა რას ნიშნავს. ტკივილის გემოსაც ისწავლი, ოღონდ ეგ ტკივილი იმას კი არ ჰგავს, მგელობანას თამაშისას რომ წაიქცევი და ფეხს იტკენ. სულის ტკივილი უფრო მწარე და ძლიერია. მის მოშუშებას წლები დასჭირდება, მაგრამ ეგეც გაივლის. გულიც მოგიშუშდება და სულიც, მაგრამ მალე ისეთი სიცარიელე დაისადგურებს შენში, რომ ის ტკივილი სანატრელი გაგიხდება, რადგან დამიჯერე, სიცარიელეს ისევ ტკივილი სჯობს.

რომ დაიბადე, უთქვამთ, ბედნიერ ვარსკვლავზე დაიბადაო. ამ სიტყვებს მომავალში ბევრჯერ გაიხსენებ და მათს სიმართლეში მრავალჯერ დარწმუნდები. ნაბიჯ-ნაბიჯ, თანდათანობით აიხდენ ყველა ოცნებას, მაგრამ ასახდენიც ბევრი დაგრჩება (მათ ახდენაზე მერე ვიფიქროთ ჩემამდე რომ მოაღწევ). სკოლას დაამთავრებ. ახლა მეგობრების გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოგიდგენია, ასე გგონია, მათ მიღმა სხვა სამყარო არ არსებობს. არ დამიჯერებ, მაგრამ ამ საკითხზეც მალე სხვანაირად იფიქრებ. შენდაუნებურად დრო ყველას წაშლის შენი ცხოვრებიდან და მხოლოდ იმათ დატოვებს, ვისაც მართლა შეუძლია მეგობრობა. ამას მაშინ გაიგებ, როცა იმ ადამიანთან შეხვედრისას უხერხულად და უცხოდ იგრძნობ თავს, ვის გარეშეც ახლა არსებობა ვერ წარმოგიდგენია. მაგრამ არაუშავს. ეგეც გაივლის.

უამრავ შეცდომას დაუშვებ. არც ტყუილს დაიშურებ სხვებისთვის და გულის სატკენადაც ბევრჯერ გაიმეტებ ადამიანებს. ზოგჯერ ერთს რამდენჯერმე გაუყენებ ამ გზას, მაგრამ შეცდომებზე სწავლობენ და შენც ისწავლი. ისწავლი, რომ სიმართლე, როცა იქნება და როგორც იქნება, თავს მაინც გამოიჩენს. ისწავლი, რომ ტყუილის თქმას ყოველთვის სიმართლის მოსმენა სჯობს. ერთ დაუფიქრებელ ნაბიჯს რომ ათასი პრობლემა მოყვება უკან, ამასაც მალე გაიგებ.

დროთა განმავლობაში უფრო ჩუმი გახდები. უფრო ხშირად მოგინდება ადამიანებისგან გაქცევა. მარტო ყოფნას იმ დონემდე მიეჩვევი, რომ ადამიანებს შორის ყოფნა ტკივილად გექცევა. არ ვიცი, ამ პერიოდს როგორ გადააგორებ, მაგრამ, ალბათ ეგეც ისევე ჩაივლის, როგორც ყველა კარგი თუ ცუდი პერიოდი შენს ცხოვრებაში.

ეცადე ნაკლებად განსაჯო სხვები ჩადენილი შეცდომების გამო. შენ თუ განიკითხავ, ისინიც განგიკითხავენ. სიჩუმე გიყვარს და ეცადე ის ადამიანებთან ურთიერთობაში გამოიყენო. შენს ფეთქებად ხასიათს წვიმა მოუვლინე ხოლმე  :)  მოთმენა ისწავლე. სხვების აზრსაც ნუ მიაქცევ ზედმეტ ყურადღებას. ენა უძვლოა ამბობენ და შენც ნუ გაიფუჭებ ნერვებს.

არასოდეს დაკარგო საკუთარი თავი და მისი რწმენა.

მეტი რა გითხრა.

მე თუ რამე გამომრჩა, ცხოვრებას მაინც არ გამორჩება ;-)

ასე რომ, წარმატებები!

 

 

 

 

გემბლერი.

the-gambler-denise-landis

ახლა, როცა ყველაფერი დასრულდა და აღარაფრის გამოსწორება აღარ შეიძლება, გაცილებით მარტივია ჩემი ცხოვრების შეფასება. მე ყველაფერი დავკარგე და მხოლოდ ამის შემდეგ მივხვდი, რომ არც ერთი წამით არ მიცხოვრია. საშინელებაა, როცა უაზრო ქცევებით საყვარელ ადამიანებს კარგავ და კიდევ უფრო დიდი საშინელება საკუთარი თავის დაკარგვაა.

დიდი ხანია ამ ჭაობში ვცხოვრობ და, რაც თავი მახსოვს, არც ერთხელ მიცდია აქედან ამოსვლა. როცა თამაში დავიწყე ჯერ კიდევ თინეიჯერი ვიყავი. გართობის მიზნით დავიწყეთ მეგობრებმა, მაგრამ ისე ჩამითრია თავი ვერაფრით დავანებე. რაც უფრო ხშირად ვთამაშობდი მით უფრო ნაკლებად მაინტერესებდა რა ხდებოდა გარშემო. გარესამყარომ, ოჯახმა, მომავალმა, ყველაფერმა აზრი დაკარგა. ღამითაც კი მარწყვების ხმა მესმოდა და თამაშის ლომკა მეწყებოდა. ყველაზე დიდი საშინელება ის იყო, რომ მოგებულ ფულზე მეტად მოგება მაინტერესებდა. აზარტში შესული მოგებულ ფულს თავიდან ვდებდი სათამაშოდ და თავს იმით ვიტყუებდი, რომ მოგებულს გავაორმაგებდი. არ ვიცი პირველად ვინ შენიშნა წაგებასა და მოგებას შორის ნათესაური კავშირი, მაგრამ აშკარაა, რომ მართალი იყო. წაგება საშინელ ტკივილს მაყენებდა, მაგრამ რომ დავაკვირდი წაგებული ფული საერთოდ არ მადარდებდა. წაგებას ისევ მოგების სურვილი მოსდევდა და ასე, კაზინოში ვათენებდი და ვაღამებდი.

ერთ დღეს ვიღაცამ მშობლებთან ჩამიშვა და ამის შემდეგ ჩემი ჯიბიდან ფული გაქრა, ამიტომ მეგობარ გოგონებს ვურეკავდი და ვთხოვდი “აჭარაზე” ჩაერიცხათ. რაღაც პერიოდის განმავლობაში მართლა “მეხმარებოდნენ”, ხან 5 ლარს მირიცხავდნენ, ხან 10-ს, ზოგჯერ 20-საც, მაგრამ ძაან რომ მოვუხშირე მათთან რეკვას, ყელში ამოუვიდათ და აღარ მპასუხობდნენ, ერთმა საერთოდ ნომერიც გამოცვალა. ქურდობა ვერ გავბედე, მუშაობა მეზარებოდა. დროთა განმავლობაში ჩემი სახლიდან ჯერ ძვირფასეულობა გაქრა, შემდეგ საოჯახო ტექნიკა და ბოლოს მე გავქრი სახლიდან. დედაჩემმა გამომაგდო. მირჩევნია საერთოდ არ გნახო, ვიდრე ასეთს გიყუროო, მითხრა და კარი მომიხურა. ცოტა ხანს ძმაკაცთან ვცხოვრობდი, მაგრამ საათი რომ ჩავულომბარდე მანაც გამომაგდო და ქუჩაში დავრჩი.   მერე სადღაც მიწური ვიშოვე და დღემდე იქ ვცხოვრობ. თან კაზინოსთან ახლოსაა.

ყველა და ყველაფერი დავკარგე. მშობლები, მეგობრები, საყვარელი გოგო, წარმატებული კარიერა. ჩემი აწმყოც და მომავალიც წარსულშია გაჭედილი, მე კი ავადმყოფი ვარ და ძალა არ მაქვს ეს სიტუაცია გამოვასწორო და უარი ვუთხრა სურვილს. სურვილი კი ყოვეთვის ერთია – თამაში, თამაში, თამაში. ძალიან დიდი ხნის წინ სადღაც წავიკითხე: “დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცითო.” იშვიათად, მაგრამ ჩემს ცხოვრებაშიც დგება ხოლმე ეგეთი წამი. ამ დროს მეცოდება, უფრო მეტიც, საშინლად მეზიზღება საკუთარი თავი. ვგრძნობ თამაშის სურვილს როგორ ვყავარ დამონებული. ჩემნაირი ადამიანი სულ მოძებნის იმის საშუალებას, რომ ითამაშოს. გულწრფელად მეცოდება ყველა ვინც ასეთ დღეშია, რადგან ის ნარკომანია, ისევე როგორც მე, ნარკომანი კი სიბრალულს იმსახურებს და სხვას არაფერს.

ერთხელ თავის მოკვლაც ვცადე, მაგრამ ვიღაცეებმა გადამარჩინეს. მერე ქურდობისთვის ციხეში მოვხვდი. ახლა ვცდილობ შიმშილისგან არ მოვკვდე, მაგრამ, როგორც კი სათამაშოდ საკმარის ფულს ვიშოვი, მაშინვე კაზინოში გავრბივარ. ასე მგონია, მკვდარი, 50 მეტრის სიღრმეზე რომ ჩამდონ მიწაში, თამაშის სურვილი გამაცოცხლებს, ზემოთ ამომიყვანს და ისევ იქ მიმიყვანს საიდანაც ეს ჯოჯოხეთი დაიწყო. ვიცი, რომ ჩემს ცხოვრებაში ახალი და საინტერესო, სიკვდილის გარდა, არაფერი მოხდება. ყოველ დღე ეშმაკს ვეთამაშები..

მაგრამ ეშმაკს რას მოუგებ.

სიგიჟე.

tumblr_mcw2kjmBoP1qz9lolo1_1280

იცი, ღამით, დაძინებამდე, როცა ყველასგან და ყველაფრისგან შორს ვარ, ისევ ვფიქრობ შენზე. მხოლოდ ამ დროს ვგრძნობ, რომ ისევ ცოცხალი ვარ. მხოლოდ ამ დროს ვხვდები, რომ არაფერი შეცვლილა და ალბათ არც შეიცვლება თუ არ მოვინდომებ. მენატრება ის ყველაფერი, რაც იყო და მძულს ის არაფერი, რაც ახლა არის. მინდა ეს დრო და მანძილი დავამარცხო, რომელიც ჩემიდან შენამდეა გაჭიმული. მინდა დროში უკან დავბრუნდე და იქ დავრჩე სამუდამოდ, შენთან ერთად. ვგრძნობ, რომ ჭკუიდან ვიშლები და ვერაფრით ვეხმარები საკუთარ თავს, რადგან ძალა არ მყოფნის. ვერ ვბედავ ხაზი გადაგისვა და ასე, ერთი ხელის მოსმით ამოგშალო გულიდან, მეხსიერებიდან, ჩემიდან, ჩემი ცხოვრებიდან. არ შემიძლია უარი ვთქვა იმაზე, რასაც ვგრძნობ, რადგან ეს ერთადერთია, რაც მაცოცხლებს და მაკავშირებს ამ სამყაროსთან. მინდა წარსული დაბრუნდეს და აღარასოდეს წავიდეს ჩემგან. მინდა ყველაფერი ისე იყოს, როგორც მაშინ იყო. მინდა ისევ ყოველდღე შემეძლოს შენი ყურება, შენი ხმის გაგონება, შენს თვალებში ჩაძირვა, შენს ხელებში ჩაკარგვა, შენთან ჩახუტება. ყველაფერი მინდა შენთან ერთად. მარტო არ მინდა, არც სხვასთან ერთად. მე მხოლოდ შენთან ერთად მინდა. წარსულში რომ ვუყურებდი ისეთი მომავალი მენატრება, შენფერი, შენთვის, შენით, შენიდან, შენამდე, შენთან ერთად, შენ. ჩემი შენ მენატრება. შენი მიყვარხარ მინდა და მერე ჩახუტება სულის შეხუთვამდე. ყველაფერი მაქვს, არაფერი მაკლია, მაგრამ ეს ყველაფერი არაფერია შენს გარეშე ჩემთვის. ძველი მე მენატრება. მხიარული, თბილი, კეთილი, მომღიმარი, სხვების გაბედნიერება რომ უყვარდა ისეთი მე, რომელიც სადღაც დაიკარგა და ვეღარაფრით მიპოვნია, თითქოს შენ გამოგყვა, თითქოს შენ მოიპარე ჩემი მე და შენც მასთან ერთად გაქრი.

როცა ადამიანები მიდიან და გტოვებენ, ირგვლივაც და შენშიც ყველაფერი იცვლება. სამყარო, ადამიანები, აზროვნება, ცხოვრების ტემპი. იცვლები შენც.

მეც შევიცვალე.

ცხოვრების მიზანი დავკარგე. აღარ ვიცი რა მინდა. აღარ ვიცი, რა ვაკეთო. აღარ ვიცი, როგორ ვიცხოვრო ისე, რომ არ მომბეზრდეს ან არ ვინანო. აღარ ვიცი, როგორ უნდა მიყვარდეს ან, როგორ უნდა გავიღიმო (თვალებიანად). მე აღარაფერი აღარ ვიცი. აღარც ის ვინ ვარ ან სად ვარ. მოტივაციას, რომ ეძახიან აი ეგ აღარ მაქვს და დავიღალე. ყველაფერს და არაფერს ერთად ვგრძნობ და დავიკარგე. დავიხლართე. დავიბურდე.

მე აღარაფერი აღარ მინდა და აღარაფერი აღარ ვიცი, გარდა იმისა, რომ არაფერი იქნება ისე, როგორც მაშინ იყო.

არც მე. არც შენ.

აღარც ჩვენ აღარ იქნება.

შეიცან თავი შენი..

ყოველ დილით მაღვიძარას ღრიალი, ხუთ-ხუთი წუთით გადატანილი „ახლა ავდგები“ და მერე „ჯანდაბა, ჩამძინებია.“ ღამით რომ თქვი, ვივარჯიშებო? არა უშავს, ხვალიდან დაიწყებ. თავქუდმოგლეჯილი სირბილი ოთახებში და სახლიდან იმ იმედით გასვლა, რომ კარგად გამოიყურები და  ვერავინ შეამჩნევს ქურთუკის ქვეშ შენს დაკუჭულ პერანგს. 15 წუთს გზაზე გადასვლასა და მანქანების მოგერიებაში კარგავ. 7 წუთი ავტობუსს ელოდები და მერე გაჭირვებით ეკვეხები ხალხით გამოჭედილ ტრანსპორტში, სადაც უკლებლივ ყველა იმაზე წუწუნებს, რომ ცხელა და ცუდი სუნია. ზრდილობის გამო შენც წამოისვრი ერთ-ორ სიტყვას საყვედურნარევი ტონით. დაცარიელებული საფულიდან წვალებით ამოგაქვს ბარათი და წვალებით „მიცურავ“ ბილეთის ასაღებად. თუ ბილეთს ვერ იღებ, შემუშავებული ტაქტიკით მოხერხებულად უძვრები კონტროლიორს ხელიდან და ისეთ სახეს იღებ, თითქოს ავტობუსით კი არ ჩამოხვედი, ციდან ჩამოფრინდი ან მიწიდან ამოიზარდე უცაბედად. მიწისქვეშადან ამოსვლისას კიბეებზე წაიბორძიკებ და, რომ მიხვდები ვერავინ დაგინახა „უუუფ-ო“ ამბობ და ამაყად თავაწეული აგრძელებ გზას. უნივერსიტეტში შესვლამდე სარკეში იხედები და თავს ირწმუნებ, რომ მაკიაჟის გარეშეც კარგად გამოიყურები (ამ დროს გვერდით კოსმეტიკისგან სახედამძიმებული გოგო ჩაგივლის, რომელსაც ბიჭები პირდაბჩენილები მიშტერებიან და ყურებჩამოყრილი შედიხარ შენობაში). 4 საათი ლექციაზე დევხარ იმ იმედით, რომ ლექტორი შემოგხედავს და იმ კითხვას დაგისვამს, რომელიც სალექციო მასალას ეხება და არა ამინდის პროგნოზს ან მის მეგობარს, რომელთანაც აგერ უკვე წლებია მეგობრობს. გინდა თქვა, მოვყვებიო, მაგრამ რომ გააწყვეტინო ან შენიშვნა მისცე ამაზე რატომ ვსაუბრობთო, ხმას აუწევს და შენც ისევე ამოგიჩემებს, როგორც იმ წარბგაპარსულ გოგოს. საბოლოო ჯამში, არაფერი გამოგდის და იმ იმედით გადიხარ აუდიტორიიდან, რომ მომავალ ლექციაზე მოახერხებ რამეს. 9 საათიდან სახლიდან გამოსული ხარ და მგელივით გშია, მაგრამ მეგობარს დაპირდი, რომ აუცილებლად გაყვები ჩანთის საყიდლად და ახლა უარის თქმა გერიდება, თან იმას ფიქრობ, ეს აუცილებლად მაინც რამ მათქმევინაო, მაგრამ უკვე გვიანია თითზე კბენანი. კიდევ 2 საათს უაზრო ბოდიალში კარგავ, ნაცნობებს ხვდები და მცდელობისდამიუხედავად ვერსად დამალვას ვერ ასწრებ. გათიშული და “ისე მშია, რომ აღარ მშიას” ძახილით ჩადიხარ მეტროში, ყურსასმენებგარჭობილი და მადლიერი ხარ ქოლდფლეის, რომ არსებობს. ათვალიერებ შენსავით ან შენზე მეტად დაღლილ ხალხს და ჩუმად მღერი Lights will guide you home.. “შემდეგი სადგური დელისი” და მთელი დღის განმავლობაში პირველად გრძნობ სიხარულს. სწრაფად არბიხარ კიბეებზე, სულმოუთქმელად ატრიალებ გასაღებს და შედიხარ ცარიელ სახლში, სადაც არც დედა გელოდება და არც არავინ. გგონია, რომ ყველაფერს გადაჭამ, მაგრამ აღმოჩნდება, რომ დაღლილობისგან კარგა ხანია აღარ გშია. ტელევიზორს რთავ და ხმას უწევ, მხოლოდ იმიტომ რომ სიჩუმე გააჩუმო. სავარძელში ეფლობი და კიდევ 1 საათით იკარგები სოც. ქსელში. ელოდები, როდის აინთება მწვანე სასურველი სახელის და გვარის გვერდით და როდის მოგივა შეტყობინება. მოწყენილი ათვალიერებ ნიუს ფიდს და, როცა ხვდები, რომ ლოდინს აზრი არ აქვს, პენსიონერის სისწრაფით აბნელებ ოთახებს. ბალიშამდე სანამ დადებ თავს, გეძინება კიდეც.

შემდეგი დილიდან კი ისევ თავიდან იწყება..

ვერ ვიტან სათაურის მოფიქრებას :\

სახლის კართან დავტოვე შემოდგომისფერი ქუჩა და სიცივე, რომელიც დილიდან სხეულზე მომწებებია. კარის გაღებისთანავე ჩავეფლე ჩემი სახლის სუნში და სითბო მოსასხამივით წამოვიცვი მხრებზე. რაც დრო გადის, სულ უფროდაუფრო ვრწმუნდები, რომ ჩემი ჰობი მარტო ყოფნაა. ყველასგან და ყველაფრისგან შორს გაქცევა მომინდება თუ არა, მაშინვე სახლში გამოვიკეტები. ახლაც ეგ მომენტია. არავინ და არაფერი მინდა. მხოლოდ მე, ცხელი ჩაი და წიგნები. საკუთარ თავს ვაიძულებ არაფერზე იფიქროს, მაგრამ საბოლოოდ იმაზე ვიწყებ ფიქრს, რომ არაფერზე ვფიქრობ და მოკლედ, იდიოტობაა.

ზოგჯერ თავი საცდელი ვირთხა მგონია, ეს ცხოვრება კიდევ ვიღაცის დაგეგმილი ექსპერიმენტი. ასე მგონია, ვიღაც მაკვირდება და მსხვილთავიანი კალმით თავის ბლოკნოტში იწერს ჩემ მიერ გადადგმულ ყოველ ნაბიჯს, ჩემს შეცდომებს, იმედგაცრუებებს, ჩემს ფიქრებს, ყველაფერს რაც ირიბად თუ პირდაპირ მიკავშირდება. ვიღაც საშუალებას არ მაძლევს ჩემთვის ვიყო, წყნარად და მშვიდად, ისე, როგორც მინდა. ეს ვიღაც დაუკითხავად განაგებს ჩემს ცხოვრებას, მაიძულებს ვიფიქრო იმაზე, ვისზე ფიქრიც არ მინდა. მაიძულებს ვაკეთო ის, რისი გაკეთების არც სურვილი მაქვს და არც ნერვები. ეს ვიღაც ჩემზე ძლიერია და მე არ შემიძლია მასთან ბრძოლა. მე არავისთან ბრძოლა არ შემიძლია, რადგან ისე ვგრძნობ ამ წამს თავს, როგორც თევზი ხმელეთზე. მე ვეღარ ვსუნთქავ თავისუფლებას და აღარც კი ვიცი, როგორია იყო თავისუფალი. თავი მეტიჩარა ბავშვის ხელმოტეხილი თოჯინა მგონია, რომელიც მომართეს მხოლოდ იმიტომ, რომ ვიღაც გაამხიარულოს და გულიანად აცინოს. პრინციპში ესეც რაღაცას ნიშნავს არა? ჯერ კიდევ ვჭირდები ვიღაცას, თუნდაც გასართობად.

მე დაკარგული ვარ. დაკარგული ვარ საკუთარ თავში და საკუთარ სხეულში. საშინელ სიცარიელეს ვგრძნობ. სიცარიელეს და სიცივეს. სხვას არაფერს. აღარც ტკივილს, აღარც სითბოს, აღარც.. მე არაფერს ვგრძნობ. მე ვგრძნობ არაფერს. მარცხენა მხარეს, იქ სადაც ნორმალურ ადამიანებს გული აქვთ, მე რაღაც სიდამპლეშეპარული ნარჩენებიღა შემრჩენია. მაწუხებს ეს გრძნობათა ნაგავსაყრელი და მინდა ერთი ხელის მოსმით ამოვიგლიჯო სხეულიდან. მინდა ყველა მოგონება გავაქრო. ყველა ფიქრი დავმარხო. მიმიფურთხებია ყველა ოცნებისთვის, რომელიც მაინც დასანგრევად არის განწირული. მიმიფურთხებია ყველაფრისთვის, რაც გიკავშირდებათ. მე მეშინია თქვენი. ხოო, მეშინია. მეშინია თქვენი სიყალბის. ტყუილების. დაპირებების. მეშინია თქვენი, რადგან თქვენ გადამდებნი ხართ. რომ შემეძლოს დიდი სიამოვნებით დაგახლიდით ტყვიას. დიდი სიამოვნებით მივუგდებდი საჯიჯგნად თქვენს სხეულს მიწას, სხეული რომ გაგაჩნდეთ საერთოდ. მაგრამ ფიქრები როგორ უნდა მოვკლა ჯერ არ უსწავლებიათ ჩემთვის.

***

უნდა ვიბრძოლო ხო?

ხო.

კარგი, მოვიფიქრებ.

ცხოვრება წამებით და წამებში.

დიაგნოზი: თავის ტვინის სიმსივნე
სიმპტომები: ფსიქიკის ცვლილება, მეხსიერების დეფექტები, ეპილეფსიური შეტევები, მეტყველების მოშლა.
ირგვლივ ყველაფერი დატრიალდა. სხეულში მილიონ ნაწილად დაიშალა რაღაც. მგონი გული. ოთახი რძისფერ ნისლში ჩაიძირა. სადღაც შორიდან ესმოდა სიტყვები. “მინიმუმ ერთი. მაქსიმუმ სამი წელი. ოპერაცია. მსოფლიოს წამყვანი კლინიკები. წამლები. ტკივილი.” მერე ამ რძისფერ ნისლს თეთრწვერა ექიმის კეთილი თვალები გამოეყო. თოვლის პაპას მიამსგავსა. ექიმმა მხოლოდ ეს უთხრა: “არ დანებდე!”
***
გათენდა. მზე ამოვიდა. ოღონდ ისე არა, როგორც ყოველთვის. ადრე არასდროს დავკვირვებივარ
ყველა სხივს რომ სხვადასხვა ფერი აქვს. დღეს შეიძლება უკანასკნელად ვუყურებდე მზის ამოსვლას. რა ლამაზი ყოფილა. მთელი ღამე აქ გავატარე. ვერ დავიძინე. ვეღარ გავუძელი დედაჩემის ჩუმ ქვითინს და აქ ამოვედი. მთელი ქალაქი ხელისგულივით ჩანს. გრილა, მაგრამ არა უშავს. მალე ესეც მომენატრება. ღამის სიგრილე და ჰაერი, რომელსაც თურმე შოკოლადის გემო აქვს. აქამდე არც ამას დავკვირვებივარ.
ჯერ კიდევ ვერ გავაცნობიერე რაც ჩემ თავს ხდება. არ მჯერა, რომ დღეს ჩემი ბოლო დღეების პირველი დღეა. არ ვიცი რა ვაკეთო. არა ვიცი. უბრალოდ ის არ ვიცი, საიდან დავიწყო. გეფიცები, უამრავი რამ მინდა მოვასწრო. უამრავ ადამიანს მინდა ჩავეხუტო. ნაცნობს. უცნობს. ახლობელს. შორეულს. მინდა პატარებს ვეთამაშო დახუჭობანა. მინდა დიდებმა ერთხელ მაინც გამცენ კითხვებზე სრულყოფილი პასუხები. მინდა მოხუცებს ვეთამაშო ჭადრაკი, სადმე ბაღში, დიდი ხის ქვეშ, შემოდგომაზე. მინდა საბოლოოდ გავარკვიო, რას ვეძებ, ვინ ვარ, რა და რატომ მინდა. გეფიცები, მინდა ყველაფერი მოვასწრო და ყველაფერი ვთქვა, რისი თქმაც მინდა და ვერ ვბედავ.
გადავწყვიტე არავის ვუთხრა. ასე უფრო მარტივია. დედაჩემის ცრემლები ისედაც მანადგურებს. ნეტავ შემძლებოდა მისთვისაც ამერიდებინა ეს ტკივილი. დღეიდან ბრძოლას და ცვლილებებს კი არა, არსებულთან შეგუებას და მისით ტკბობას ვიწყებ. არც ეს არის მარტივი, მაგრამ არც იმდენად რთულია. უბრალოდ უნდა ეცადო და ყველაფერს მარტივად შეხედო. ყველაფერში დადებითი უნდა ეძებო და ისე აღარ გაძნელდება. აქამდე რატომ ვერ ვხვდებოდი ამას? ალბათ იმიტომ, რომ სანამ დროის ათვლა არ დამეწყო, ვერ გავაცნობიერე, რომ ყველაფერს თავად ვართულებ. იმდენად ჩამითრია წვრილმანმა პრობლემებმა, რომ ყველაფერი მთავარი და ღირებული გადამავიწყდა. მოდა და სხვების აზრი (ის რას იტყვის. ეს რას იფიქრებს) უფრო მნიშვნელოვანი იყო და ვერც კი ვხვდებოდი, რომ ერთადერთი მოდა, რომელიც დროს უძლებს ბედნიერებაა. რომ სიყვარული ყველაზე გამძლე სამოსია. რომ სხვებს ნაკლებად აინტერესებთ ის, რაც ჩემთვის მნიშვნელოვანია. რომ მე ჩემი ცხოვრებით უნდა ვიცხოვრო და სხვების აზრს ნაკლები ყურადღება მივაქციო. დღეს ვიცი, რომ რეალური ის არის, რასაც ხედავ და, რაც გაქვს იმაზე მეტი არ უნდა გინდოდეს.
უფრო მეტი დრო რომ მქონოდა, მოვიდოდი და ჩაგეხუტებოდი. გეტყოდი, როგორი ძვირფასი ხარ ჩემთვის. გეტყოდი, რომ არც დრო და არც მანძილი არაფერს ცვლის.  გეტყოდი, როგორ მენატრებოდი მთელი ეს დრო და, როგორ მჭირდები ახლა ისე, როგორც არასდროს. ვიცხოვრებდი შენთვის და ვისუნთქებდი შენით. შენ იქნებოდი ჩემი ბედნიერება და ქვეყნიერება.  ღმერთო, უფრო მეტი დრო რომ მქონოდა, ერთ წამსაც კი არ დავკარგავდი უშენოდ. მაგრამ ჩემი დრო კვდება. მე კი ვერ მივცემ საკუთარ თავს უფლებას გული გატკინო.
მინდა ვიყვირო. ბოლო ხმაზე.ხმის ჩახლეჩამდე. გონების დაკაარგვამდე. სხეულიდან სულის გასვლამდე. დროის დაცლამდე. წასვლამდე. ფრიფრიფრი. გაფრენამდე. მინდა გაგიღიმოთ და გაგაღიმოთ. მინდა გამიღიმოთ. მინდა გაჩუქოთ უსასრულობა. ბედნიერება. სითბო. სიყვარული. გისურვოთ ჯანმრთელობა. გთხოვოთ, მეტი დრო დაუთმოთ ერთმანეთს. მეტად მოეფეროთ დედებს. აჩუქოთ შვილებს თავისუფალი დრო და არა IPhone ან IPad. მინდა ყოველთვის დააფასოთ ის, რაც გაქვთ და არასოდეს დაკარგოთ საკუთარი თავის რწმენა.
მეტი რა გითხრა. თავზე დამათენდა. მერე დამაღამდა. დღეს შეიძლება უკანასკნელად ვუყურებ მზის ჩასვლას. თურმე მზე ტირის, როცა ცხრა მთას იქით მიდის დასაძინებლად. აქამდე ამასაც ვერ ვამჩნევდი.
იცი, იმდენ რაღაცას მივხვდი და იმდენი რაღაც დავინახე ამ ერთ ღამეში..
მე აღარ მეშინია სიკვდილის.

.

შენ დაგვიწყებივარ. მე დღემდე მახსოვს შენი ხმა.

შენ დაგვიწყებივარ. მე დღემდე მახსოვს შენს თვალებში გამომწყვდეული ჩემი ცა.

შენ დაგვიწყებივარ. მე წამიც მახსოვს შენი გაცნობის.

შენ დაგვიწყებივარ. მე რატომ არ მავიწყდები?

შენ დაგვიწყებივარ. ჩემ ხელებს დღემდე ახსოვთ სითბო შენი ხელების.

შენ დაგვიწყებივარ. მე დღემდე ვინახავ ვარდისფერი ლენტით შეკრულ შენს წერილებს.

შენ დაგვიწყებივარ. შენი ნაჩუქარი ვარდი ჩემი დღიურის ფურცლებს დააკვდა.

შენ დაგვიწყებივარ. მე პირველი ბუტე-ბუტეც მახსოვს.

შენ დაგვიწყებივარ. მე ისევ ვერ ვივიწყებ შენს ღიმილს.

შენ დაგვიწყებივარ. მე თეთრად გათენებული ღამეებიც მახსოვს.

შენ დაგვიწყებივარ. მე ისიც მახსოვს, როდის გნახე პირველად სიზმრად.

შენ დაგვიწყებივარ. მე შენთან ერთად წვიმაში ბოდიალი მენატრება.

შენ დაგვიწყებივარ. მე ისევ ვლოცულობ შენთვის.

შენ დაგვიწყებივარ. მე ის გრძნობაც მახსოვს შენს დანახვას რომ მოყვებოდა ყოველთვის.

შენ დაგვიწყებივარ. მე იმ ქუჩებსაც ვერ ვივიწყებ, რომლებზეც გაგვივლია.

შენ დაგვიწყებივარ. მე არც ერთი წამით არ მშორდება შენზე ფიქრი.

შენ დაგვიწყებივარ. ჩემ ოცნებებს ისევ შენი თვალების ფერი აქვთ.

შენ დაგვიწყებივარ.

მე დავიწყებისთვის არ მემეტები.

შენ – ჩემი ზე.. მე – შენი მარიამ გვირილა..

შენ იყავი ჩემი ზე.. მე შენი მარიამ გვირილა..

***

ვიცხოვრებთ აქედან შორს, ჩვენი ხელებით აგებულ პატარა კანუდოსში. ვიქნებით მხოლოდ ორნი. მე და შენ და შენ და მე. მე ვიქნები შენი გათენება, შენი მზის სხივი ან თავად მზე, შენი ჰაერი, შენი ბედნიერება, შენი ცისარტყელა, შენი წარსული, აწმყო და მომავალი. შენ იქნები ჩემი ქვეყნიერება, ჩემი სამყაროს ღერძი და თავად ჩემი სამყარო, ჩემი უკვდავების წყალი, ჩემი ცხოვრება.

გაღვიძებისთანავე ჩაგეხუტები და ყურში ჩაგჩურჩულებ – მიყვარხარ. პერანგს დაგიუთოვებ, ნამცხვარს გამოგიცხობ, ლიმონიან ჩაის გაგიმზადებ და სულ ცოტა ხნით გაგიშვებ, გაგიჟებამდე რომ მომენატრო და მოგენატრო. წახვალ და მაშინვე შენზე ფიქრს დავიწყებ. შენზე ოცნებას. დავითვლი წამებს, წუთებს, საათებს. შენ შუადღით დაბრუნდები და მინდვრის ყვავილების თაიგულს მომიტან. თმაში ჩამაბნევ ობოლ გვირილას და მაგრად, ძალიან მაგრად ჩამეხუტები. საღამოს მდინარის პირას ვისეირნებთ. ცხენებით ვიჯირითებთ (მერე რა, რომ მეშინია), დაჭერობანას ვითამაშებთ (მე ყოველთვის დამარცხებული ვიქნები), ჰამაკში ჩავწვებით და კიდევ ერთხელ, მემილიარდეჯერ ავუხსნით ერთმანეთს სიყვარულს. მერე, როცა შენს მკერდზე, შენი გულისცემით დამშვიდებულს ჩამეძინება, შუბლზე მაკოცებ და სიზმრების სამყაროში გადმოხვალ ჩემთან შესახვედრად.

დედამიწა იმისთვის შეიქმნა შენ რომ მყვარებოდი და შენ რომ გყვარებოდი. ერთმანეთი რომ გვყვარებოდა. ჩემი და შენი სიყვარულისთვის შეიქმნა სამყარო. ერთმანეთისთვის დავიბადეთ ჩვენც. შენ და მე. ცალცალკე. მაგრამ უკანასკნელ ამოსუნთქვასაც კი ერთმანეთს ვაჩუქებთ. ჩემ სიყვარულს არც დრო სჭირდება გამოსაცდელად და არც მანძილი. ჩემი შენდამი სიყვარული დროში განფენილი უსაზღვროებაა. შენით და შენთვის ჩაფიქრებული, შენამდე მოსასვლელად ახდენილი და დაუსრულებელი, როგორც გზა ან, როგორც სამყარო თავად. შენ ჩემი რელიგია ხარ, მე კი შენი ერთადერთი მიმდევარი. შენ მუსიკოსი ხარ, მე კი შენთვის დაწერილი მელოდია. შენ მკითხველი ხარ, მე კი ის წიგნი, რომლის წაკითხვაც მხოლოდ შენ შეგიძლია. შენ ხარ უკვდავება, მე კი უკვდავი ვარ უკვდავებისთვის.

***

შენ იყავი ჩემი ზე.. მე შენი მარიამ გვირილა.

მე მტკივა!

ლაპარაკობენ მხოლოდ იმიტომ, რომ ილაპარაკონ. მნიშვნელობა არ აქვს თემას. მნიშვნელობა არ აქვს, როგორ აღიქვამენ მათს ნათქვამს სხვები. მთავარია ხმა ამოიღონ. მთავარია, რაიმეთი ვინმეზე მეტნი გამოჩნდნენ. სხვებისთვის ტკივილის მიყენება გაცილებით მარტივია. მარტივია კრიტიკა. მარტივია დაცინვა. მარტივია იმაზე ლაპარაკი, რისიც არაფერი გაგეგება, რაც არ გეხება და არ გტკენს. ყველაფერი მარტივია, რაც შენ არ გიკავშირდება. სამაგიეროდ, რთულია საკუთარ თავზე ლაპარაკი. რთულია რეალური სახით საზოგადოების წინაშე გამოსვლა. რთულია სიმართლისთვის თვალის გასწორება. რთულია შენი კომპლექსების დამალვა. ამიტომაც ირგებ დღეში ათობით ნიღაბს და ასე თამაშ-თამაშში იმ ჭეშმარიტ სახეს კარგავ, რომელთან პირისპირაც დაძინების წინ აღმოჩნდები.

მტკივა ყველაფერი. რაც ხდება. რასაც ვხედავ. რასაც ვგრძნობ. რაც მესმის. მტკივა ფულზე გაცვლილი და გაყიდული სამყარო. მტკივა ნაგავსაყრელად ქცეული დედამიწა. მტკივა წყვდიადში ჩაძირული აწმყო. მტკივა გალიაში ჩასმული თავისუფლება. მტკივა უსახლკაროს ტკივილი. მტკივა შვილმკვდარი დედის ცრემლები. მტკივა გახუნებული ოცნებები. მტკივა გარდერობზე გაცვლილი მეობა. მტკივა შერცხვენილი საქართველო. მტკივა შიშჩამდგარი თვალები. მტკივა მოლოდინი. მტკივა გაურკვევლობა. მტკივა მანძილი უშენობიდან უჩემობამდე. მტკივა შენი სიჩუმე. მტკივა სიყალბე. მტკივა გაშიშვლებული ურთიერთობები. მტკივა ტყუილები. მტკივა უჰაერობა ფილტვებში. მტკივა მოჩვენებითი უდარდელობა. სიმშვიდე. ღიმილიანობა. მშვიდობა. ბედნიერობა. მტკივა წარსული. მტკივა შეცდომები. მტკივა მარტოობა. მტკივა სიცარიელე. მტკივა უძილობა. მტკივა დაღლილობა.

დღევანდელობა მტკივა..

***

მინდა სიცოცხლე ჩავიცვა. ბედნიერება დავიხურო. სიყვარულში ჩავწვე და ღრმად. ძალიან ღრმად დავიძინოო..

უსაზღვროდ..

გაჩერება..
ავტობუსი..
ხალხი..
ყაყანი..
სიცივე და სიცხე ერთად..
ისევ გაჩერება..
ისევ ხალხი..
კიბეები..
ჩასვლა.. 
ამოსვლა..
ამ ქალაქში დრო არ გადის.
 
ჰო, აი ისიც.. ისევ იქ დგას. ნეტავ, ყოველ დილით საიდან მოაქვს ამდენი გვირილა? ან რა მუსიკას უსმენს ასე გატაცებით? ნეტავ რაზე ფიქრობს? არა, ამას ისეთი სახე აქვს აშკარად ოცნებობს. ნეტა, ასე რას მივშტერებივარ, უხერხულია. მიყურებს! მიყურებს? მდაა. მოჩვენებებიც დამეწყო. არა, არა, არ მეჩვენება. ნამდვილად მიყურებს. მიყურებს და მიღიმის კიდეც. მეც გავუღიმებ. რა დაშავდება, რას დავაშავებ. ხალხი ირევა. მიდი-მოდიან. ეჩქარებათ. გარბი-გამორბიან. მეც მაგვიანდება, მაგრამ  შუა გზაზე ვდგავარ და ჩემნაირ გიჟს ვუღიმი სულელურად. არც ვიცი, რატომ ან რისთვის. ის კი მოდის და გვირილების უზარმაზარ თაიგულს მჩუქნის, ჩემკენ იხრება და ჩურჩულით მეუბნება: “ბედნიერ დღეს გისურვებთ!”, მერე კი ისე სწრაფად ქრება, რომ მადლობის თქმასაც ვერ ვასწრებ.
 
გზა..
ხალხი..
წივილი..
კივილი..
ჩხუბი..
ტირილი და სიცილი ერთად..
ხმამაღალი ლაპარაკი..
ჩურჩული..
მივყვებით დინებას.
მე..
შენ..
ზოგჯერ ერთად..
ზოგჯერ ცალცალკე.
 
უკანასკნელად გავიბრძოლებ-მეთქი, გავიფიქრე. მერე ვეღარ იტყოდნენ, უბრძოლველად დათმოო ყოველივე, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ ყოველივემ რისთვისაც/ვისთვისაც უნდა მებრძოლა, კუბო მოირგო და გარდაცვლილად გამოაცხადა თავი. მეც გადავწყვიტე ბრძოლა კი არა, შეგუება დამეწყო იმ ყველაფერთან, რაც ჩემ თავს ხდებოდა და ხდება. მერე, ისიც გამახსენდა, საკუთარ თავში და საკუთარ სხეულში რომ ვიყავი დაკარგული. ამიტომაც გამოვაცხადე ძებნა საკუთარ მეზე. ძლივს წამოვხიკე საკუთარი მე სხეულის რომელიღაც ნაწილიდან, რომელსაც პირობითად გული დავარქვი. შევაწებე და ერთი ნაწილი დააკლდა, მაგრამ ვმკურნალობთ და იმ ნაწილსაც ვიპოვით როგორმე. სადმე. სხეულს შიგნით ან პირიქით. 
 
მე და შენ უკვე გავცდით საზღვრებს..
ორივემ ბედნიერება ჩავიცვით..
მე მზის-ფერი..
შენ ცის-ფერი..
მე და შენ უკვე გავცდით ჰორიზონტს..
მაგრამ ეს დასასრული არ არის..
რადგან არც ერთს არ დაგვისვამს წერტილი..
არც ერთად..
და არც ცალცალკე..
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 532 other followers